Lata ng Lapis

[Chorus] Saan ka na, aking tag-araw? Ang init mo'y nawala; Sa ilalim ng puno ng mangga, Alaala'y bumabalik, kay bigat. Saan ka na, aking tag-araw? Nasaan na ang ligaya? Sa lupaing ito'y nag-iisa, Ang puso'y naghahanap pa. [Verse] Narito ako ngayon, sa dating tahanan, Nawasak na ang pader, ngunit naroon pa rin 'yan. Ang puno ng mangga, matatag, nakatayo, Buhay na saksi sa kabataan ko. Naalala ko pa, labindalawang taon, Sa lilim nito, lola ko'y naroon. Sa bawat hampas ng pamaypay na bao, Ang init ng araw, nalilimot ko. [Pre-Chorus] Ang mga mangga'y hinog, nalalaglag sa lupa, Naliligo sa putik, ngunit ako'y masaya. Walang sapin sa paa, hinuhubad ang balat, Ang katas ay dumihan ang aking saya. [Chorus] Saan ka na, aking tag-araw? Ang init mo'y nawala; Sa ilalim ng puno ng mangga, Alaala'y bumabalik, kay bigat. Saan ka na, aking tag-araw? Nasaan na ang ligaya? Sa lupaing ito'y nag-iisa, Ang puso'y naghahanap pa. [Verse] Sa mga ugat ng puno, may nakita akong kakaiba, Isang lumang lata, kalawangin, tila ba'y nawala. Kahon ng lapis, itinatago ko noon, Sa pagitan ng sanga, nakalimutan ko na. Binuksan ko ito, may kalahating lapis pa, At mga titik na hindi natapos, alaala. [Pre-Chorus] Bawat letra'y sumisigaw, ng mga araw na lumipas, Ng mga pangarap na nais, ng mga pangakong wagas. Ang simpleng saya, ang walang bahid na puso, Ngayo'y isang panaginip, na parang naglaho. [Chorus] Saan ka na, aking tag-araw? Ang init mo'y nawala; Sa ilalim ng puno ng mangga, Alaala'y bumabalik, kay bigat. Saan ka na, aking tag-araw? Nasaan na ang ligaya? Sa lupaing ito'y nag-iisa, Ang puso'y naghahanap pa. [Bridge] Ang panahon ay dumadaloy, parang ilog na walang tigil, Ang dating ako, nasaan na? Ang mundo, bakit nagbago? Ang lata ng lapis, susi sa kahapon, Naglalaro sa isipan, ang bawat isang himig. Isang malungkot na ngiti, isang tamis na pait, Sa pagitan ng alaala at ng sakit ngayon. [Outro]