รอยตะเข็บที่ลืมไม่ได้

[Intro] [Chorus] ซ่อมรองเท้าเก่า วอนเวลาให้ย้อนคืน เสียงเพลงที่คุ้นเคยในยามบ่าย ฝุ่นผงลอยฟุ้งในแสงแดดที่สาดส่อง หล่อเลี้ยงใจให้ยังคงไม่เลือนหาย [Verse] ใต้ชายคาเก่า เมืองเก่ากรุงเทพฯ แดดบ่ายคล้อยส่องมาที่บานไม้ผุ มือกร้านลูบไล้พื้นรองเท้าที่สึกหรอ เคยมีเด็กหญิงวิ่งเล่นน้ำในกอ เสียงหัวเราะยังก้องอยู่ [Pre-Chorus] ด้ายที่ร้อยเรียง บรรเลงเพลงเก่า ดอกงิ้วร่วงโรยตามลมพัดมา หยดน้ำเกาะแก้วเย็นชื่นฉ่ำ สติกเกอร์ดาราซีดจางบนฝา [Chorus] ซ่อมรองเท้าเก่า วอนเวลาให้ย้อนคืน เสียงเพลงที่คุ้นเคยในยามบ่าย ฝุ่นผงลอยฟุ้งในแสงแดดที่สาดส่อง หล่อเลี้ยงใจให้ยังคงไม่เลือนหาย [Bridge] ทุกเข็มที่ร้อย คือเรื่องราวที่ผ่านผัน ทุกตะเข็บที่เย็บ คือวันวานที่จากไป ภาพเงาในกระจก สะท้อนวัยที่ล่วงเลย ความทรงจำที่ร้าวฉาน ไม่อาจซ่อมแซมได้ [Verse] เสียงพัดลมเหล็กหมุนไปตามกาลเวลา กลิ่นหนังเก่าคละคลุ้งอบอวล รอยยิ้มที่เคยสดใส วันนั้นยังคงตราตรึง ในหัวใจที่ยังคงไม่เคยเลือน [Pre-Chorus] ด้ายที่ร้อยเรียง บรรเลงเพลงเก่า ดอกงิ้วร่วงโรยตามลมพัดมา หยดน้ำเกาะแก้วเย็นชื่นฉ่ำ สติกเกอร์ดาราซีดจางบนฝา [Chorus] ซ่อมรองเท้าเก่า วอนเวลาให้ย้อนคืน เสียงเพลงที่คุ้นเคยในยามบ่าย ฝุ่นผงลอยฟุ้งในแสงแดดที่สาดส่อง หล่อเลี้ยงใจให้ยังคงไม่เลือนหาย [Outro] รอยตะเข็บที่เย็บไว้ ยังไม่ลืม