ขวดน้ำอ้อย

[Chorus] รถไฟกินเหล็กเหมือนกลืนน้ำตา เมื่อสองเราต้องจากลา ที่อุดรธานีแดดยามบ่าย ร้อนจนแทบจะละลาย มือที่ปล่อยคือคำอำลา ไม่ใช่คำพูดจากปากเรา [Verse] กระเป๋าใบเก่าบนบ่าของอานู มีกลิ่นไอมะม่วงดองของแม่ ข้างกายมีน้องนางคนดี สวมดอกขาวผ้าคราม เสียงหวูดรถไฟดังลั่น เท้าเหยียบปูนร้อนจนชา ผู้คนรอบกายเงียบงัน ไม่มีใครร้องเพลงสู้ลม [Pre-Chorus] ซงซียื่นขวดน้ำอ้อยให้ หยดน้ำเกาะเต็มแก้วใส อานูลูบเบาๆ ที่ขวด นึกถึงคืนที่แอบใส่ พวงมะลิไว้ในย่าม [Chorus] รถไฟกินเหล็กเหมือนกลืนน้ำตา เมื่อสองเราต้องจากลา ที่อุดรธานีแดดยามบ่าย ร้อนจนแทบจะละลาย มือที่ปล่อยคือคำอำลา ไม่ใช่คำพูดจากปากเรา [Verse] ไอแดดแผดเผาจนเหล็กแดงก่ำ ไอน้ำลอยอ้อยอิ่ง ความรักของเราที่เคยอบอุ่น วันนี้ต้องแปรเปลี่ยนไป ดอกมะลิที่ซงซีให้ ส่งกลิ่นหอมจางๆ ในลม เป็นดั่งคำสัญญาที่ผูกใจ แม้เราต้องห่างไกล [Bridge] ขวดน้ำอ้อยเย็นเฉียบในมือ คือความทรงจำสุดท้าย ที่พี่จะเก็บไว้ เมื่อรถไฟพาพี่ไป สู่ดินแดนที่ห่างไกล [Chorus] รถไฟกินเหล็กเหมือนกลืนน้ำตา เมื่อสองเราต้องจากลา ที่อุดรธานีแดดยามบ่าย ร้อนจนแทบจะละลาย มือที่ปล่อยคือคำอำลา ไม่ใช่คำพูดจากปากเรา