Scheur mijn lot aan flarden

[Chorus] Vijf uur 's nachts in Groningen, de parkeerplaats koud en nat Zweet druipt van mijn handschoenen, mijn hartslag een dreunende beat, zo plat De schaamte van gisteren, nu een touw dat ik span In deze klamme ochtend, scheur ik mijn lot aan flarden, man Hoort u het kraken van mijn kaken? Botten breken, dat is mijn plan Want je verbrande wil, als banden die slippen, verpulvert elke slang Die fluistert: 'Geef het op!', dat zachte geklaag, ik lach erom, vang De trillende lichtstrepen, roest en zweet, dat is de geur die ik breng. [Verse] De training was zwaar, derde ronde, elke slag een echo in de stilte De stad slaapt nog, onwetend van de strijd die hier ontwaalt, mijn wil is Een brandend spoor, een demon die ik drijf, geen weg terug, geen genade Ik voel de grond onder mijn voeten, elke stap een triomf, elke adem een parade Die schreeuwt tegen de angst, tegen de twijfel die als schaduw over me heen daalt Ik ben de storm die breekt, de kracht die ontketent, de wil die nooit verzaakt. [Pre-Chorus] Ze zeggen dat ik faal, dat ik moet stoppen, dat de droom te ver is Maar elke val maakt me sterker, elke wond een litteken dat me herinnert Aan waarom ik hier sta, waarom ik vecht, waarom ik adem in deze koude lucht Dit is geen einde, dit is het begin, de oerkracht die ontvlucht. [Chorus] Vijf uur 's nachts in Groningen, de parkeerplaats koud en nat Zweet druipt van mijn handschoenen, mijn hartslag een dreunende beat, zo plat De schaamte van gisteren, nu een touw dat ik span In deze klamme ochtend, scheur ik mijn lot aan flarden, man Hoort u het kraken van mijn kaken? Botten breken, dat is mijn plan Want je verbrande wil, als banden die slippen, verpulvert elke slang Die fluistert: 'Geef het op!', dat zachte geklaag, ik lach erom, vang De trillende lichtstrepen, roest en zweet, dat is de geur die ik breng. [Bridge] Elke druppel zweet is een tranendal, elke spier die protesteert is een symbool Van de wilskracht die ik draag, dieper dan de grond, sterker dan staal, het is mijn doel Om te bewijzen dat falen slechts een stap is, een pauze voor de echte sprint Ik ren door de plassen, door het stof, mijn adem een vlam, mijn geest een sint Die de hoop aanwakkert, voor de stad die nog slaapt, voor de laffe ochtend die ontwaakt Ik ben de stem van de strijders, de belichaming van de kracht die nooit verzwakt. [Verse] De lichten trillen, hun schaduwen dansen, een macabere choreografie De geur van roest vermengt zich met zweet, een parfum van pure energie Ik voel de grond onder mijn voeten, elke stap een triomf, elke adem een parade Die schreeuwt tegen de angst, tegen de twijfel die als schaduw over me heen daalt Ik ben de storm die breekt, de kracht die ontketent, de wil die nooit verzaakt. [Chorus] Vijf uur 's nachts in Groningen, de parkeerplaats koud en nat Zweet druipt van mijn handschoenen, mijn hartslag een dreunende beat, zo plat De schaamte van gisteren, nu een touw dat ik span In deze klamme ochtend, scheur ik mijn lot aan flarden, man Hoort u het kraken van mijn kaken? Botten breken, dat is mijn plan Want je verbrande wil, als banden die slippen, verpulvert elke slang Die fluistert: 'Geef het op!', dat zachte geklaag, ik lach erom, vang De trillende lichtstrepen, roest en zweet, dat is de geur die ik breng. [Outro]