Onvoltooide Kobaltblauw

[Chorus] Onvoltooide kobaltblauwe lijn, Een zuchtje wind die 't schuim laat zijn. Je stem, een fluistering, een lach, Een oud gedicht dat hoop verbreidt. De wilg die rimpelt in het water, De accordeon die stiller wordt. Mijn hand, die twijfelt aan het later, Een penseelstreek die het nu verfijnt. [Verse] Langs de gracht, waar 't licht vervaagt, Zit ik te schilderen, laat de dag vergaan. De zon zakt laag, een gouden plaag, Op 't water, waar de schaduwen al staan. Ik meng de kleuren, groen en bruin, Voor deze wilg, zo oud en fier. Een toerist stopt, een stille bruid, En leest de woorden, hier en hier. [Pre-Chorus] Haar blik, zo zacht, een open boek, De latte koud, een stille hand. Ze kijkt, ik kijk, een kort bezoek, Een vonk die overslaat, aan de overkant. [Chorus] Onvoltooide kobaltblauwe lijn, Een zuchtje wind die 't schuim laat zijn. Je stem, een fluistering, een lach, Een oud gedicht dat hoop verbreidt. De wilg die rimpelt in het water, De accordeon die stiller wordt. Mijn hand, die twijfelt aan het later, Een penseelstreek die het nu verfijnt. [Bridge] Het zonlicht breekt door haar haar heen, Dansend op het kabbelend water. Een moment zo puur, zo gemeen, Dat alles van kleur veranderde, later. De tranen in haar ogen, een glans, Van iets wat lang geleden was. De liefde, een onverwachte dans, Een echo van een oude pas. [Verse] Ik zie haar staan, een stil moment, Verloren in de melodie. De wereld om ons heen, verwent, Met dit stadsgezicht, de harmonie. De verf droogt langzaam op het doek, Net als de liefde, die ontwaakt. Een blik, een woord, een stille zoek, Naar wat de toekomst voor ons maakt. [Chorus] Onvoltooide kobaltblauwe lijn, Een zuchtje wind die 't schuim laat zijn. Je stem, een fluistering, een lach, Een oud gedicht dat hoop verbreidt. De wilg die rimpelt in het water, De accordeon die stiller wordt. Mijn hand, die twijfelt aan het later, Een penseelstreek die het nu verfijnt.