Toffi na peronie

[Chorus] Ostatni wschód nad peronem, Twój pociąg do Warszawy rusza. Patrzę na twarz, lekko zmęczoną, Wiatr niesie chustę jak białą pliszkę. Serce mi pęka, lecz wiem, że tak trzeba, W oczach mam łzy, w dłoniach toffi, co miałem dać tobie. [Verse] Stoję na końcu peronu, gdzie kończą się tory, A zaczyna się droga, co wiedzie do ciebie. Widzę twoje odbicie w szybie, jak mglisty wzór, Poranna mgła miesza się z twoim spojrzeniem. Minuty jak godziny, czas płynie leniwie, Każdy oddech to szept, który niesie echo. [Pre-Chorus] Trzy toffi w dłoni, zapomniałem ci dać, Jak wiele rzeczy zapominam, gdy świat wiruje. Chciałem cię przytulić, lecz pociąg zaczął drgać, Teraz tylko patrząc, serce żałuje. [Chorus] Ostatni wschód nad peronem, Twój pociąg do Warszawy rusza. Patrzę na twarz, lekko zmęczoną, Wiatr niesie chustę jak białą pliszkę. Serce mi pęka, lecz wiem, że tak trzeba, W oczach mam łzy, w dłoniach toffi, co miałem dać tobie. [Verse] Kartki z rozkładem tańczą na wietrze, Jak ulotne wspomnienia, co zaraz zginą. Gwizdek lokomotywy przecina powietrze, To sygnał pożegnania, bardzo bolesny. Widziałem twój uśmiech przez szybę zamazaną, Jak promyk nadziei w szarym poranku. [Bridge] Kraków się budzi, światła się palą, Lecz dla mnie ten dworzec jest pusty i cichy. Już tylko twoja sylwetka się oddala, Zostawiając mnie z tęsknotą i mglistymi myślami. Ta podróż jest długa, wiem, że to dopiero początek, Ale mój świat zatrzymał się na tym peronie. [Chorus] Ostatni wschód nad peronem, Twój pociąg do Warszawy rusza. Patrzę na twarz, lekko zmęczoną, Wiatr niesie chustę jak białą pliszkę. Serce mi pęka, lecz wiem, że tak trzeba, W oczach mam łzy, w dłoniach toffi, co miałem dać tobie. [Outro]