Het Stille Perron

[Verse 1] Zes uur 's ochtends, Delft een schim zo vaag De regen klampt aan mijn verweerde laag Een oude jas, de geur van lang vervlogen tijd Op het perron, waar liefde werd verspreid [Pre-Chorus] Je staat daar stil, met onze kleine schat Je rode haar, een vlam die nu vergaat De baby slaapt, onwetend van dit pijn Mijn excuses, die ik nooit kon zijn [Chorus] Vaarwel, mijn lief, de stad ontwaakt in grijs Een laatste blik, een stille, koude reis De trein die wacht, de stoom die mij omhult Een gebroken hart, een echo die nog schreeuwt [Verse 2] De kaart in mijn hand, gevouwen en verkreukt De woorden die ik voel, maar nooit uitspreek Een handgebaar, verloren in de mist Een toekomst die ik had, maar nu verliest [Bridge] Het fluitconcert van de machine, een wreed refrein Verbergt mijn laatste woord, mijn diepste pijn Je laarzen stappen, sporen in het nat Een soldaat die gaat, een verloren schat [Chorus] Vaarwel, mijn lief, de stad ontwaakt in grijs Een laatste blik, een stille, koude reis De trein die wacht, de stoom die mij omhult Een gebroken hart, een echo die nog schreeuwt [Outro] De trein dendert voort, naar Rotterdamse licht Maar hier blijft een deel van mij, een stille plicht Om jou te laten gaan, met pijn in mijn ziel Een gebroken echo, die nooit meer viel