มนตราแห่งเวียงพิงค์ (Spell of Wiang Ping)

[Intro] [Chorus] โอ้... ความลับที่ซ่อนในเงาจันทร์ เสียงกระซิบจากหินที่สั่นไหว อาณาจักรที่สูญสิ้นและเลือนหาย รอคอยใครมาปลุกให้ตื่นฟื้น กาลเวลาที่หยุดนิ่งในคืนนี้ ความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้พสุธา [Verse] เดินตามกลิ่นมะลิที่หอมกรุ่น ในมุมมืดของกำแพงเมืองเก่า คัมภีร์โบราณในมือสั่นเทา เล่าเรื่องราวของราชาผู้เหงา อักษรไทยถิ่นเดิมที่เริ่มขยับ ความลี้ลับที่โลกเคยลืมเลือน [Pre-Chorus] เงาไม้ทอดตัวลงบนพื้นหิน ได้ยินเสียงสะท้อนจากอดีต เหมือนหัวใจที่ถูกกรีดด้วยคมมีด ความทรงจำที่ถูกขีดเขียนขึ้นใหม่ [Chorus] โอ้... ความลับที่ซ่อนในเงาจันทร์ เสียงกระซิบจากหินที่สั่นไหว อาณาจักรที่สูญสิ้นและเลือนหาย รอคอยใครมาปลุกให้ตื่นฟื้น กาลเวลาที่หยุดนิ่งในคืนนี้ ความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้พสุธา [Verse] เถาวัลย์พันผูกรูปปั้นที่สงบ ดวงตาหินจ้องมองมาที่ฉัน เหมือนมีคำถามที่ค้างคามานาน ถึงความรักที่พังทลายลงไป ฉันเป็นเพียงนักอ่านผู้หลงทาง หรือเป็นร่างที่เธอเฝ้าคอยหา [Bridge] "ช่วยปลดปล่อยฉันจากพันธนาการ" เสียงแผ่วเบาผ่านลมที่พัดผ่าน จันทราเต็มดวงเป็นพยาน ถึงนิทานที่ไม่มีวันจบสิ้น ความกลัวและความงามที่ปนเป ในเสน่ห์ของเมืองที่หลับใหล [Chorus] โอ้... ความลับที่ซ่อนในเงาจันทร์ เสียงกระซิบจากหินที่สั่นไหว อาณาจักรที่สูญสิ้นและเลือนหาย รอคอยใครมาปลุกให้ตื่นฟื้น กาลเวลาที่หยุดนิ่งในคืนนี้ ความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้พสุธา [Post-Chorus] กระซิบแผ่วเบาในราตรี เงาที่เลือนลางในแสงสี ความลับที่ไม่มีใครรู้ดี นอกจากเราสองคนในที่นี้ [Outro]