Knoop op het perron

[Chorus] De sporen glinsteren, een natte spiegel Verpletterd door de wielen, de regen breekt In duizend kleine rimpels, een stille zegel Van alles wat we hadden, en wat ons nu ontbreekt [Verse] Utrecht Centraal, een grijze middag valt De koude wind waait door mijn dunne jas Jij staat daar, aan het einde van het perron Een knoop in je hand, mijn hart dat barst in as De automaat gloeit blauw, een kil neonlicht Een trein van staal, ons scheidt, een wreed verdicht [Pre-Chorus] De motor spint, een laatste zucht, een trilling diep Jouw lippen vormen woorden, die ik niet kan horen Een stille film, de tijd die nu verstrijkt En ik wijs naar mijn borst, waar het insigne vliedt Bij dit afscheid, zo zwaar, zo definitief [Chorus] De sporen glinsteren, een natte spiegel Verpletterd door de wielen, de regen breekt In duizend kleine rimpels, een stille zegel Van alles wat we hadden, en wat ons nu ontbreekt [Verse] Je lippen zeggen 'Wacht op mij', een fluistering zonder klank Ik zie het woord, het snijdt, een scherpe, stille vlaag Jouw ogen zoeken de mijne, door het glas heen, zonder dank Voor dit moment dat ons berooft van elke nieuwe maand Ik wijs naar het insigne, een belofte van trouw Maar voel me hier, zo klein, zo eenzaam, en zo koud [Bridge] De trein begint te rijden, langzaam, traag, een monster En met elke meter die verdwijnt, voel ik me verder weg Van jouw lach, jouw hand, mijn enige anker Dat ooit mijn wereld vulde, nu slechts een stille leg Ik kijk naar de knoop, die je liet vallen, als een teken Van een verbinding die verscheurd is, zo abrupt, zo leeg [Chorus] De sporen glinsteren, een natte spiegel Verpletterd door de wielen, de regen breekt In duizend kleine rimpels, een stille zegel Van alles wat we hadden, en wat ons nu ontbreekt [Outro] De regen breekt... In duizend kleine rimpels... Utrecht Centraal... Alleen...