เสียงคำรามใต้เงาฝน (Roar Under the Rain Shadow)

[Intro] [Chorus] เสียงฝนที่ตกบนหลังคาสังกะสี เรายืนที่นี่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่มี ฉีกหน้ากากสังคมที่เน่าเฟะให้สิ้นดี ไมโครโฟนคืออาวุธหนึ่งเดียวในคืนนี้ ปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาสักที ก่อนที่เมืองนี้จะจมลงในความอัปรีย์ [Verse] กรุงเทพฯ ในคืนที่ฝนพรำลงมา แสงนีออนสะท้อนน้ำที่ขังในพารา เศษขวดเบียร์แตกกระจายใต้สะพานลอย คนรวยเสวยสุข แต่คนจนต้องรอคอย มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความเหลื่อมล้ำ ความจริงถูกกลบฝังด้วยอำนาจที่มืดดำ กำแพงที่มีพ่นสีคือคำประกาศชัย ว่าเราจะไม่ยอมก้มหัวให้อีกต่อไป [Pre-Chorus] ถึงเวลาที่ต้องลุกขึ้นมาสู้ ให้โลกรู้ว่าใครที่ยังอยู่ ในค่ำคืนที่ขมขื่นและเงียบเหงา เราจะเผาทำลายความกลัวของเรา [Chorus] เสียงฝนที่ตกบนหลังคาสังกะสี เรายืนที่นี่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่มี ฉีกหน้ากากสังคมที่เน่าเฟะให้สิ้นดี ไมโครโฟนคืออาวุธหนึ่งเดียวในคืนนี้ ปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาสักที ก่อนที่เมืองนี้จะจมลงในความอัปรีย์ [Verse] หยดน้ำจากหมวกแก๊ปตกลงบนพื้นดิน ได้ยินเสียงหวอตำรวจดังมาเป็นอาจิณ พวกมันเสวยสุขบนกองซากปรักหักพัง แต่พวกเราคือเหล่านักรบที่มีพลัง เพื่อนพ้องข้างกายคือพี่น้องร่วมอุดมการณ์ เราจะทำลายโซ่ตรวนที่ล่ามมาแสนนาน ไร้ซึ่งความกลัวในดวงตาที่จ้องมอง เพราะความถูกต้องคือสิ่งที่เราครอบครอง [Bridge] ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะ นี่คือการปฏิวัติไม่ใช่แค่เพียงวาทะ ความยุติธรรมไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ แต่คือทางที่เราต้องเดินไปไม่ท้อถอย แม้มันจะมืดมิดและเหน็บหนาวเพียงใด เปลวไฟในอกจะแผดเผาความจัญไร [Verse] กลิ่นไอฝนผสมกับควันปืนในอากาศ เมืองที่ถูกปกครองด้วยกฎหมายที่ประหลาด พวกมันปกปิดความผิดด้วยหน้ากากที่สวยงาม แต่ความจริงจะปรากฏเมื่อเราตั้งคำถาม เสียงแร็ปของฉันคือเสียงสะท้อนของสังคม ที่ถูกกดทับจนเกือบจะจมโคลนตม เราจะตะโกนให้ก้องไปถึงชั้นฟ้า ว่าหยาดน้ำตาจะกลายเป็นศาสตรา [Chorus] เสียงฝนที่ตกบนหลังคาสังกะสี เรายืนที่นี่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่มี ฉีกหน้ากากสังคมที่เน่าเฟะให้สิ้นดี ไมโครโฟนคืออาวุธหนึ่งเดียวในคืนนี้ ปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาสักที ก่อนที่เมืองนี้จะจมลงในความอัปรีย์ [Post-Chorus] ตื่นขึ้นมา (ตื่นขึ้นมา) สู้เข้าไป (สู้เข้าไป) อย่าไปยอม (อย่าไปยอม) เพื่อวันใหม่ (เพื่อวันใหม่) [Outro]