Arıcı Dede'nin Yorgun Yazı

[Chorus] Güneş vurur, toz duman, eski mescit kapısında Arıcı dede oturur, yamalı şalvar omuzunda Kovanlar sessiz bekler, sütunlar arasında Uykusu gelir yavaşça, bu yorgun yaz sonunda [Verse] Sabahın ilk ışıkları deler kubbenin çatlağını Titrek dumanla kovar vızıldayan ordusunu Elini kaldırır yavaşça, gösterir eski yarasını Sabrın ve zamanın izi parlar altın sarısı [Pre-Chorus] Uzaktan gelir bir ses, kemençe ince ince Arıların uğultusuyla karışır bilmece Bu sessizliğin içinde bir huzur var gizlice Göz kapakları ağırlaşır, düşer yavaşça [Chorus] Güneş vurur, toz duman, eski mescit kapısında Arıcı dede oturur, yamalı şalvar omuzunda Kovanlar sessiz bekler, sütunlar arasında Uykusu gelir yavaşça, bu yorgun yaz sonunda [Bridge] Ayakları tozlu, lastik ayakkabıları Bir çam kozalağı düşer, rüzgarla dalları Ceviz ağacı sallanır, döker yemişleri Her şey durulur sanki, öğle yaklaşıyor [Verse] Bir nefes çeker derinden, havada çam kokusu Unutulmuş bir dua yankılanır boşluğu Her şey bir anı gibi, tatlı bir yorgunluk Bu eski taşların arasında bulur huzuru [Chorus] Güneş vurur, toz duman, eski mescit kapısında Arıcı dede oturur, yamalı şalvar omuzunda Kovanlar sessiz bekler, sütunlar arasında Uykusu gelir yavaşça, bu yorgun yaz sonunda [Outro]