De terugtocht van het tij

[Chorus] De hemel breekt, de dag ontwaakt Op deze klif, waar niets meer raakt Ik voel de vloed, de adem van de zee Een oude man, ik leef hier mee. [Verse] De rotsen naakt, na de terugtocht van het tij De zoute wind, een schreeuw die snijdt Door netten heen, verscheurd en oud Een leven lang, mijn ziel verweerd en oud. [Pre-Chorus] De Sirius nog, aan de rand van het grijs Een echo van de nacht, een laatste wijs Ik kijk naar oost, waar hoop ontspringt Maar voel de twijfel die mij dwingt. [Verse] De kabels nat, de zoutkristallen glanzen Ik meet het niets, met elke nieuwe dansen Van het net, dat vangt geen vis meer aan Maar sterrenstof, dat op de golven staat. [Bridge] De meeuwen krijsen, een schreeuw die blijft Verstopt in wind, die tussen rotsen schrijft Was dit mijn lot, dit eindeloos bestaan? Verloren in de branding, om nooit meer op te staan? [Chorus] De hemel breekt, de dag ontwaakt Op deze klif, waar niets meer raakt Ik voel de vloed, de adem van de zee Een oude man, ik leef hier mee. [Verse] Elke golfslag, een ritme in mijn bloed Een vraag die blijft, keer op keer, zo zoet En bitter tegelijk, wat blijft er over? Van dit bestaan, op deze ruwe oever. [Outro] En ik sta hier, tussen hemel en zee, Tot het laatste tij mij meeneemt, en ik vergeet.