Stary Teleskop

[Chorus] Białe włosy w oku teleskopu lśnią, Nie gwiazd pył, lecz czas, co w lustrze tkwi. Stary teleskop, rdza na zębatkach drży, Warszawskie pola, noc, gdzie kończy się mój byt. [Verse] Światło latarki tańczy na pyle, Mapy nieba, kurz historii w kręgu. Czterdzieści lat, meteorytów ślad gonię, Teraz tylko cisza i zardzewiały dźwięk. [Pre-Chorus] Dziennik pęka, kartki jak liście schną, Każde słowo świadectwem lat minionych. Próbuję złapać promień, co dawno zgasł, Lecz widzę tylko blask odbitych dni. [Chorus] Białe włosy w oku teleskopu lśnią, Nie gwiazd pył, lecz czas, co w lustrze tkwi. Stary teleskop, rdza na zębatkach drży, Warszawskie pola, noc, gdzie kończy się mój byt. [Verse] Zębatki zgrzytają, mechanizm się buntuje, Ostatnia próba kalibracji, wzrok wytężam. Miały być gwiazdy, kosmos co mnie czaruje, Lecz odbicie mówi: starzejesz się, mój mężu. [Pre-Chorus] Zepsute lusterko, wspomnień echo trwa, Deszcz meteorów spóźniony, jak obietnica. Czy warto było gonić to, co nie da się złapać? Ciało przemija, młodość już nie wróci. [Chorus] Białe włosy w oku teleskopu lśnią, Nie gwiazd pył, lecz czas, co w lustrze tkwi. Stary teleskop, rdza na zębatkach drży, Warszawskie pola, noc, gdzie kończy się mój byt. [Bridge] Galaktyki wirują, wieczne i młode, Ja tylko pył, przemijający ślad. Ta absurdalna prawda, gorzka i chłodna, Kosmos wciąż młody, ja już nie mam lat. [Verse] Ostatni promień latarki gaśnie pomału, Została tylko pustka i zimny wiatr. Patrzę na niebo, gdzie nie ma już błysków, Chyba przyszedł czas, by położyć się spać. [Outro] Warszawskie pola... kurz... cisza... Białe włosy... Gwiazdy czekają...