De Kaart van de Zwijger

[Verse] In de schaduw van de fabriek, waar blauw verbleekt, Op zolder, waar stof op de tijd heeft geleekt, Vond ik het perkament, door grootvader gesleept, Een kaart uit de zeventiende eeuw, het lot gerekt. Mijn handen trillen, de ganzenveer gedoopt, In maanlicht, dat over de letters loopt. Een route, een spoor, dat eeuwenlang was gestopt, Van de prins, die verdween, toen de nacht hem overkoopt. [Pre-Chorus] De molenwieken kraken een lied, Een wiegelend geluid, dat de stilte verbiedt. Een vuurvliegje danst op het water, zacht en teder, Terwijl de zeemeermin op het Delfts blauw mij ziet. [Chorus] Verloren nacht, stille nacht, Willem de Zwijger, waar bracht De maan zijn pad, door mist omkracht? De wind fluistert zacht, het geheim is ontkracht. [Verse] De letters, zo oud, in een taal die vervaagt, Een fluistering uit het verleden, die mij vandaag behaagt. Elke lijn, een aanwijzing, een weg die men ontwaagt, Voor de prins, die verdween, toen de duisternis hem knaagt. Ik volg de grachten, de paden zo vaag, Door de stad, waar de geschiedenis nog steeds vraagt. [Bridge] Oh, de zwanen drijven rustig, in het kalme water, Reflecties van de sterren, mijn hart wordt zachter. De Delfts blauwe patronen, een wereld vol met schatten, Maar dit geheim is belangrijker, het is wat mij vat. [Chorus] Verloren nacht, stille nacht, Willem de Zwijger, waar bracht De maan zijn pad, door mist omkracht? De wind fluistert zacht, het geheim is ontkracht. [Outro] Het geheim is ontkracht... De prins, hij is geacht... In de schaduw van Delft... De nacht...