Światło na szkle

[Chorus] Cztery rano, śnieg na dachu Pałacu Poleruję szkła, co widziały galaktyk płacz Tuż przy Koperniku, gdzie kurz gwiazd jest jak proch Odbija się światło, początek i koniec dróg. [Verse] Śnieg odbija światło, zimny blask na szkle W głowie echo śmiechu, tamtych lat, tamtych dni Z kumplami pod pomnikiem, dym papierosów wiatr niósł Dyskusje o ekspansji, nieskończoności kurs. [Pre-Chorus] Teraz cisza wokół, tylko mechanizm tyka Każda drobinka pyłu to wspomnienie, co zanika Lecz w tej pustce widzę, jak światło swoją drogę zna Od odległych mgławic, aż po moje dłonie, tak. [Chorus] Cztery rano, śnieg na dachu Pałacu Poleruję szkła, co widziały galaktyk płacz Tuż przy Koperniku, gdzie kurz gwiazd jest jak proch Odbija się światło, początek i koniec dróg. [Verse] Nagle ostry przester, jakby echo tamtych słów O entropii wzrostu, że to tylko smutny twór Co mówiłem kumplowi, gdy nauka nas niosła Że wszechświat w swej rozpaczy, tylko się w siebie chowa. [Pre-Chorus] Ale światło wciąż płynie, przez pustkę i przez czas Niosąc wieści z przeszłości, dla nas, tylko dla nas I w tym szkle widzę więcej niż tylko odbicia cień To ślady wszechświata, co przetrwa każdy dzień. [Chorus] Cztery rano, śnieg na dachu Pałacu Poleruję szkła, co widziały galaktyk płacz Tuż przy Koperniku, gdzie kurz gwiazd jest jak proch Odbija się światło, początek i koniec dróg. [Bridge] Ten teleskop stary, świadek tylu lat Widział gwiazdy rodzące się i umierające w dal Teraz ja go czyszczę, w tej ciszy przed świtem Zrozumieć wszechświat całym sobą, stać się jego bytem. [Chorus] Cztery rano, śnieg na dachu Pałacu Poleruję szkła, co widziały galaktyk płacz Tuż przy Koperniku, gdzie kurz gwiazd jest jak proch Odbija się światło, początek i koniec dróg. [Outro]